Some impressions of the DARKVANEYCK website launch at Muziekcentrum De Bijloke Gent.
Discover more on www.darkvaneyck.com!
Photos Koen Broos
Tonight in Kraakhuis, De Bijloke: it’s almost full (with corona that’s not a big achievement).
Who doesn’t get there: we will have it live-streamed on Facebook and on the Youtube-channel of our friends from the graindelavoix bootlegs!!
Tune in tonight at 8pm!
with Joanna Gomes, Andrew Hallock, Tim Foubert and Björn Schmelzer (host Tom Janssens).
Forget about the Da Vinci Code (and other ultra-conservative pseudo-revelatory art history...)
Here comes the Van Eyck Code...!!
No kidding: on Wednesday we wil reveal at least two pending enigma’s surrounding Jan Van Eyck: the Leal Souvenir code and the Jan De Leeuw rebus (the points and the crosses, remember?), last one recognized but neglected by specialists...
And if you are not so much into riddles and codes (like we) don’t worry this is just a small part of the cake....there will be exciting speakers who talk about a previously unknown side of the great painter Jan van Eyck and a crucial key to his artistic work!
Dark Van Eyck, Muziekcentrum De Bijloke (Kraakhuis), Wednesday 21 October at 8pm, talks are in English...
It’s almost full so be quick and reserve your seat!
https://apps.ticketmatic.com/widgets/bijloke/flow/events...
“Nobody knows about Van Eyck, certainly not in Belgium."
Jan Vercruysse
Wat nieuws bracht het Van Eyck-jaar tot nu, behalve wat we over de schilder al lang wisten, maar waar we nooit echt in geloofden?
Ok, er waren tekenen van hoop. Dankzij de verbetenheid van restaurateur Hélène Dubois kijken we nu de ambivalentie van het lam in Gent recht in het gezicht, maar...
Iedereen vergat Gerard Van den Acker.
Graindelavoix rehabiliteert deze koppige Einzelgänger, een revolutionaire maar in de marge geraakte Van Eyck-specialist, met een nieuwe website:
DARKVANEYCK.COM
Reken op verrassende, shockerend nieuwe inzichten over de ongekende, subversieve kant van artistiek meesterbrein aller tijden: Jan Van Eyck.
We zien u graag in De Bijloke op 21 oktober, een mythische datum voor Van Eyck en alle Van Eyck aficionado’s!
Verwacht u aan een reeks revelaties, maar wees voorbereid op een shock...
Graindelavoix verdedigde in het verleden de polyfonie tegen haar devoten (niet zeker of dat gelukt is?) en poogt nu Jan Van Eyck te bevrijden uit de handen van de Vlaamse (culturele) primitivisten die hem tot glorieus symbool van het canonieke verleden hebben uitgeroepen...
Het evenement is gratis, mits reservatie (plaatsen beperkt).
“Nobody knows about Van Eyck, certainly not in Belgium."
Jan Vercruysse
What new did we learn about Jan Van Eyck after a year of celebrations, except for what we have known since long, but never really believed in?
Ok, there are signs of hope. Finally, we face the profound ambivalence of the lamb in the Ghent Altarpiece, thanks to the incredibly courageous persistence of restorer Hélène Dubois, but...We all forgot about Gerard Van den Acker.
Graindelavoix ultimately rehabilitates this hard-headed Einzelgänger, truly revolutionary, but marginal Van Eyck-specialist with a new website:
DARKVANEYCK.COM
Count on surprising, shocking new insights in the unprecedented, subversive side of the artistic mastermind of all time: Jan Van Eyck.
Join us at De Bijloke on October 21, a crucial date for Van Eyck and for all his true aficionados!
After defending polyphony against its devotees (not sure if succeeded?), Graindelavoix attempts to save Jan Van Eyck from its (cultural) primitivists, after having been incarcerated for too long as a glorious symbol of the canonic past.
Free entrance, please make a reservation (limited seats).
Image details: Jan van Eyck, Portrait of a Man, 1432, National Gallery London
Launch DARKVANEYCK.COM 21/10 20.00 De Bijloke
Performances VAN EYCK DIAGRAMS 18-19/12 20.00 De Bijloke
21 October we launch DARK VAN EYCK….be there!
One of the major scoops will be the revelation of the final identity of this guy!!
Scholars are speculating and debating for almost 100 years who this man is on Jan Van Eyck’s first portrait of 1432…
and to be clear it is not Binchois, Gilles de Backere, Jean de Croÿ or Van Eyck himself…
prepare for a shock…this will change your view on Van Eyck forever….
(C) Portrait of a man, 1432, Jan van Eyck, National Gallery
21 October, 8 pm
limited availability, reserve your seat via
https://apps.ticketmatic.com/widgets/bijloke/flow/events...
Check this out!
21 october was a crucial date for Jan Van Eyck and since this year we celebrate Dark Van Eyck Day, offering a new and uncanny window on the artist...In our “residency” De Bijloke Ghent we will launch a new Van Eyck website (darkvaneyck.com) which promises in all modesty to be the revelation of the Van Eyck Year 2020!
Please join us...keep you posted!
Lees de uitgebreide en enthousiaste recensie van Björn Schmelzers lezing in De Bijloke door Tim De Backer.
Het Schandaal van Schmelzer
Een Viking lookalike, die met zijn geesteskind GRAINDELAVOIX de controverse zowat tot huisstijl maakte, kwam in De Bijloke spreken over ‘het schandaal van de polyfonie’. Of zoveel beeldengestorm, opgebouwd in drie tableaus, wel goed is voor een mens, was initieel niet helemaal zeker. Maar, zo bleek achteraf, een immer enthousiaste en erudiete Björn Schmelzer weet met zijn prikkelende ideeën en paradoxen ook als spreker een publiek anderhalf uur lang in de ban te houden. “Wat universeel is in een cultuur, is altijd het uitzonderlijke.” Dat vraagt om wat extra toelichting natuurlijk. Al was er soms die gedachtesprong teveel, waardoor de laatste twee tableaus pas ternauwernood werden aangesneden.
Volgens Schmelzer, sinds het begin van deze eeuw artistiek leider van het vocaal oude muziekensemble GRAINDELAVOIX, was het ontstaan van meerstemmige muziek in de 12de eeuw niet het resultaat van een lang en geleidelijk proces, maar van een abrupte scheur die aanleiding gaf tot een modern concept van kunst. Ieder historicus wordt van een boude stelling als deze natuurlijk meteen meer dan een tikkeltje wantrouwig. Want leert de heuristiek ons niet om in de maalstroom der geschiedenis bijzonder voorzichtig te zijn met plotse omwentelingen? U kent ze vast nog wel van de middelbare school. 476, 1453 of 1789, enkele miraculeuze jaartallen waarin alles zogezegd veranderde en ook nooit meer hetzelfde zou worden. Als reactie op deze evenementiële geschiedschrijving benadrukte de École des Annales, en ene Fernand Braudel in het bijzonder, het concept van de ‘longue durée’. En net dát langetermijnperspectief zou voor culturele veranderingen allerhande instrumenteel zijn. Bovendien kunnen we ons een modern concept van kunst uit de koker van de middeleeuwers maar moeilijk voorstellen. Veel gekker kan haast niet. Al is dat lange, duistere tijdvak op zijn beurt alweer een huizenhoog en o zo fout cliché, die mannen – hoogst zelden een vrouw – creëerden toch niets uit en van zichzelf. Ze kopieerden alleen maar wat, toch, beste lezers? Unisono als ze waren. Hoe dan ook, als weinig subtiele teaser werkte het schandalige uitgangspunt van Schmelzer wonderwel, getuige een volgelopen – maar niet volgepakt natuurlijk – De Bijloke Café.
Moderne flessenpost
Björn Schmelzer is ook geen historicus pure et dure. Naast antropoloog en (etno)musicoloog is deze Viking annex opvallend Jezusfiguur naar eigen zeggen vooral een autodidact die met zijn zingend, in Antwerpen gehuisveste, maar dit seizoen in Gent residerende gezelschap tegen het zeker ook in onze contreien heilige huisje van de historisch geïnformeerde uitvoeringspraktijk schopt. “De kunstenaar als nestbevuiler is bijna een morele plicht”, zo klonk het ook vanavond stellig. Bij Klara, en dan meer bepaald bij de redactie van Berg en Dal, juichen ze die rebelse houding luidop toe. Daar vinden ze de associatieve, holistische en dus doorgaans onorthodoxe aanpak van GRAINDELAVOIX duidelijk geweldig. “Beter en gezonder dan de beste dope.” Wablieft …! Come again? Ondanks het meer dan acute verslavingsgevaar zien we ons dan maar verplicht om een beperkte dosis van dit muzikale roesmiddel hieronder toe te dienen. Deze video, gemaakt op basis van een integrale opname uit 2019 van de Tenebrae Responsoria van de late renaissancist Carlo Gesualdo (1611), is onderdeel van een zowel gewaagde als fenomenale, en onmiskenbaar ook – jawel – polyfone marathon van maar liefst vier uur, gecomponeerd om de hoogdagen van de Goede Week op te luisteren.
Met zijn visie op het verleden, en hoe dat naar het heden kan worden gebracht, kleurt Schmelzer al vele jaren overtuigd buiten de lijntjes. De man is vrijwel allergisch aan woorden als cultuurpatrimonium en … canonisering. “Want hoe klinkt dat dan? Ik zou het niet weten.” Hij gelooft weliswaar in het universele van de kunst, maar die universaliteit zit hem niet zozeer in het schone, wel in het uitzonderlijke: het punt dat de schoonheid misschien net verstoort en waarover men niet kan spreken – een trauma eigenlijk, maar dan met een positieve betekenis. Het simpele, lineaire perspectief wordt door hem ook afgezworen of minstens fundamenteel in vraag gesteld, zo bleek nogmaals eerder dit jaar uit een ontmoeting met twee studenten van de School of Arts Gent . “Ik hou nogal van Adorno’s idee van kunstwerken als flessenpost. Het zijn rare dingen die uit het verleden komen aandrijven. Weird stuff, waar moeilijk een touw aan vast te knopen is. Wij, in het heden, hebben de plicht die flessen te openen. Alleen mag je de inhoud ervan niet neutraliseren met historische uitvoeringspraktijk. Je moet de eigenaardigheid ervan net in de verf zetten. […] De filosoof Bruno Latour zegt ‘Nous n’avons jamais été modernes’. Ik zeg bij wijze van boutade: ‘Nous avons toujours été modernes’. Ik meen dat ergens in de 13de en 14de eeuw een verloren moderniteit verzonken ligt, een die zich nooit geactualiseerd heeft.”
De dans ontspringen
Over die verloren moderniteit en “de nood aan schandalen in kunst en cultuur” ging het dus ook vanavond, tijdens het eerste – toeval of niet – Avondje Adorno: een nieuwe lezingenreeks over muziek van De Bijloke, telkens op maandagavond. Schandalen hebben immers een “emancipatorisch potentieel”, zo formuleerde Schmelzer van bij aanvang een duidelijk uitgangspunt. Vervolgens nam hij, met enige schroom weliswaar, een tiental blaadjes papier ter hand. Het risico dat er anders van de hak op de tak zou worden gesprongen, was te groot. Zelfkennis als het begin van alle wijsheid, maar dan zonder af te lezen. Dat begon dus al goed, ware er niet de onoverkomelijke aard van het beestje. De spreker zou drie tableaus ophangen, waarbij eerst halt werd gehouden in de 19de eeuw om vervolgens via de 12de tot de 14de eeuw uiteindelijk in het heden te belanden. Het zou in feite net iets anders en vooral ook trager verlopen dan aanvankelijk geschetst, al werd de eigen filosofie achter het betoog wél meteen geëxpliciteerd: “Waar het in cultuur en de meeste culturen werkelijk om draait, is het onuitspreekbare, dat er desondanks toch is. Een kunstenaar zoekt naar die onzeglijke kern van repertoire uit het verleden.” Daar is het Schmelzer dus om te doen, eerder dan om het historiseren en steeds maar verder accumuleren van informatie uit het verleden. “Het is soms zelfs een kwestie van te desinformeren” – voorwaar een boude uitspraak in andere contexten en woelige, ja zelfs fake tijden – “om aldus te raken aan het ontijdige en het aberrante in de kunst.” Het is de idee van de geschiedenis als ladder die je wel moet beklimmen, maar nadien zonder pardon wegtrapt of, beter nog, wegzingt. Om zo, net als de kunstenaar zelf, “de dans van de eigen tijd te ontspringen”. Om iets te doen waar de eigen tijd geen blijf mee weet. En waar dus altijd nog een publiek voor in de maak is. Zowaar een mooie, hoopvolle gedachte!
Aansluitend werd een eerste, algauw vruchteloze poging gedaan om zich aan de uitgeschreven tekst te houden. “De hernieuwde appreciatie voor oude muziek, de reconstructie en her-uitvinding van muzikale repertoires uit het verleden, ontstond in het begin van de 19de eeuw: in de tijd van de restauratie en de traumatische nasleep van de Franse revolutie. Muziek uit het verleden uitvoeren, was zo’n restaurerend symptoom én bovendien een essentieel morele houding.” Want de gelijkheid van stemmen die de polyfonie zo wezenlijk kenmerkte, was ook het prototype voor een democratisch potentieel. Maar daartoe moesten, zo benadrukte Schmelzer, “twee vijanden worden geëlimineerd”, prooien van een doorslaande esthetische moderniteit: de monstrueuze, welhaast onnatuurlijke romantische muziek van Beethoven en konsoorten, en de onaantrekkelijke, gedegenereerde survivals van het muzikale verleden. Om deze tweede uitsluiting en “paradigmatische breuk” duidelijker te illustreren, werd teruggegrepen naar, en even bevlogen als uitvoerig geciteerd uit een artikel van de schilder en organist Jean-Joseph Bonaventure Laurens (1801-1890). In De la Musique religieuse dans l’ancienne tonalité (Revue du Midi, 1843) promootte die als een van de eersten de muzikale aanpak van de vandaag in vergetelheid geraakte Justus Thibaut (1772-1840), en dit tegen de even traditionele als roekeloze praktijken van de chantres au lutrin die in de parochiekerken in Frankrijk gangbaar waren. Die aanpak was in tegenstelling tot in het (verre) verleden gericht op herkenbaarheid, en niet langer op aemulatio, waarbij de partituur van een muziekstuk als eerbetoon aan de componist zoveel als mogelijk werd uitgewrongen en tot zichzelf gemaakt. Met alle ingrijpende gevolgen van dien voor de getrouwheid. Precies daartegen (re)ageerde Thibaut met zijn in 1825 anoniem gepubliceerde Über Reinheit der Tonkunst. Daarin werd een vurig pleidooi gehouden tegen “ongezonde en immorele elementen” in de muziek, tegen ornamentatie en vóór “goedbedoelde authenticiteit” en “pure eenvoud”.
Uitzuivering versus Nachleben
Wat Thibaut hier volgens Schmelzer initieert, is de prototypische inzet van de 19de-eeuwse oude muziek-“revival”. “In oorsprong is er dat fantasma dat er in de oude repertoires geen gat is, geen ‘punctum’, zoals Roland Barthes (1915-1980) het noemde, dat kunst in de positieve zin kenmerkt en onverteerbaar maakt. Muzikale expressie spruit daarentegen immer voort uit de natuur der dingen zelf, vandaar ook de idee dat uitvoeringen in de originele context altijd en overal de beste zouden zijn. In die zin is de geschiedenis een traag proces van corruptie en decadentie, die er zogezegd in het begin niet waren. De enige manier om zinvol met het verleden om te gaan, is daarom het revivalisme: het proces van uitzuivering van alle latere elementen die het origineel bezoedelen, ja zelfs kapot maken, en die door de Duitse cultuurtheoreticus Aby Warburg (1866-1929) het Nachleben van een kunstwerk werd genoemd.” Dat tweede leven is een soort van anorganische staat – net zoals de gotiek de eerste architectuur van het anorganische zou zijn, een werf die nooit écht af is – die ook op vandaag in de oude muziek blijkbaar niet aanvaard wordt of waar men het toch op z’n minst heel erg moeilijk mee heeft. Oorspronkelijkheid is immers synoniem voor goed, een teveel aan Nachleben en “survival” anderzijds slecht.
Hoog tijd om naar het tweede tableau en de 12de eeuw te springen, want ondertussen zijn we al ruim een uur ver. Zo verwijst het schandaal in de titel van Schmelzers lezing evenzeer naar de seksuele aberratie en het onmogelijk erotische waarmee de meerstemmigheid van bij haar ontstaan werd vereenzelvigd. Want zorgde de polyfonie voor muzikale vernieuwing, dan werd zij in de vrome middeleeuwen ook vergeleken met sodomie. Mannelijke zangers die op elkaars lippen staan te zingen, die elkaar vasthouden en wiens monden in elkaar schuiven. De getoonde plaatjes lieten inderdaad weinig aan de verbeelding over. “Het uitzuiveren van de polyfonie in de 19de eeuw, en de vaststelling dat er iets louche aan is, was eigenlijk de juiste intuïtie”, zo luidde de boodschap, en sluit aan bij de idee die vanaf de 12de eeuw opgang maakte waarbij naast de mens ook de natuur en het dierenrijk zelf als corrupt werden beschouwd. Om die evolutie aanschouwelijk te maken, gaat Schmelzer onder andere te rade bij cisterciënzermonnik Alain de Lille en zijn De planctu naturae, en duiken er verder ook enkele afbeeldingen op van de Tuin der Lusten. Dat Jheronimus Bosch ruim drie eeuwen later bij de Lille inspiratie vond, is zo klaar als de dieren op het paneel mismaakt zijn. En met de polyfonie brak deze decadentie dus ook in de sacrale muziek door. Foei! “Als het verlangen om te luisteren het geluid meer verlangt dan de betekenis van de tekst, moet het worden afgekeurd”, zo zwaaide kerkvader Augustinus al met het opgestoken vingertje.
Pas helemaal op het eind krijgen we ‘het schandaal van de polyfonie’ ook eindelijk in het oor gesplitst. Tweemaal zelfs. Kort, want de tijd zit er zo goed als op. Met Fumeux fume par fumee en Science n’a nul annemi horen we hoe de 14de-eeuwse Ars subtilior in het heden klinkt. Eerst verschillende stemmen die op een bevreemdende manier op elkaar inspelen en aldus een chromatiek avant la lettre creëren, gevolgd door verstomming oproepende, dissonante klanken. Muziek die zodanig ontwricht, dat ze inderdaad de dans van haar eigen tijd ontspringt. “Ik had nog zeker zes pagina’s te gaan”, stelde Schmelzer weinig verrassend vast. Niet elke nobele poging om aan de tijd te ontkomen, hoe boeiend ook, loopt even goed af.
[Ai corona! “Je kan de tijd niet terughalen zonder het risico op gruis, verstoring en onzuiverheid,” zo luidt helaas de voorspellende kracht van Schmelzer. De gratis tentoonstelling Time Regained. Een nooit geziene atlas voor oude muziek die normaal gezien dit weekend in het prachtige gerenoveerde en gerestaureerde Kabinet van het Anatomisch Instituut zou openen, moest in overleg opgeschoven worden naar later in het seizoen. De makers, de Portugese Margarida Garcia en Schmelzer zelve, hopen samen met De Bijloke om vanaf mei 2021 alsnog de verloren tijd terug te winnen.)
Tomorrow night! Organized by Appleton Gallery, Lisbon
Don't forget to reserve your seat via appleton@appleton.pt.
Our Lisbon concert will be replaced by a covid-free screening of OUTLANDISH. The film will be introduced by Björn Schmelzer.
Be there on Saturday 12th of September, at 9 pm at LNEC
(Laboratório Nacional de Engenharia Civil, Edifício principal - Anfiteatro de Conferências , Avenida do Brasil, 101 - 1700-066 Lisboa)
Appleton - Associação Cultural
A film by Björn Schmelzer, Margarida Garcia, Koen Broos, Nuno Henriques, Alex Fostier, Bram Leys, Willem Van Vooren and Katrijn Degans.
With Manuel Mota, Marius Peterson, Timothy Foubert, Bert Timmermans, Bregje Vivier.
Soundtrack by Graindelavoix/Björn Schmelzer (dir.)
Music by Damião de Góis, Thomas Ashewell and John Browne.
While cancelations continue (No Bellelay concert on September 5th, check the calendar!) the acousmatic voices of graindelavoix contaminate new exhibition at Kunstverein in Hamburg...
https://www.kunstverein.de/en/ausstellungen/corona-sound-system
Gesualdo disque classique du jour sur France Musique!
"Après seize albums sur Glossa, l’ensemble anversois dirigé par Björn Schmelzer s’empare de la monumentale "Tenebrae Responsoria", composé en 1611 par Carlo Gesualdo. Manifeste définitif du compositeur, Graindelavoix a enregistré le recueil de trois répons sur dix jours au cours de l’été 2019."
Happy to announce that Gesualdo CD Tenebrae is on the Bestenliste and nominated for the Preis der Deutschen Schallplattenkritik
“Das belgische Vokalensemble Graindelavoix mit seinem Leiter Björn Schmelzer ist seit zehn Jahren unterwegs in den Konzertsälen, aber auch in den inneren Kathedralen historisch achtsamer Musikliebhaber, die der Musik des Mittelalters und der Renaissance mehr zutrauen, als nur vokale Vorstufen der abendländischen Symphonik zu liefern. Graindelavoix erreicht, auch diesmal wieder, in einer preiswürdigen Neueinspielung der Karfreitagsmusiken Gesualdos, einen Grad an klangsinnlicher Unmittelbarkeit, komplexer Vielschichtigkeit und spiritueller Intensität, der dazu beiträgt, dass diese alles andere als museale Klangwelt die Musikentwicklung der nachfolgenden Jahrhunderte souverän überstrahlt.”
Find here the link to Ryszard Lubieniecki's detailed analysis and review of TIME REGAINED, A Warburg Atlas for Early Music.
Read the full article online.
Online available in Polish music journal Res Facta Nova
Michael Bailey wrote a nice review about Graindelavoix's CD Tenebrae:
Choral composer Carlo Gesualdo (1566 -1613) has a public relations problem. On October 16, 1590, Gesualdo came upon his wife, Donna Maria, and her aristocratic lover, Fabrizio Carafa, in flagrante delicto, brutally killing them both and dragging their mutilated bodies in front of his Palazzo Sansevero for all to see. As Gesualdo was of noble birth he was found not to have committed a crime. Trying to square this behavior with his composing the greatest collection of madrigals, second only to Monteverdi, is a chore until considering Gesualdo in the same light as English poet Ben Jonson, dramatist Christopher Marlowe, and Italian painter Caravaggio, all of who were murderers capable of the sublime.
As a composer, Gesualdo was a child of the Renaissance in name only. His compositional style was forward-thinking and among the most experimental and emotive of the period. Assertively polychromatic at a time when such was frowned upon by the Catholic Church (the Church preferring more monochromatic texts at the time) , Gesualdo's compositional choral style would not appear again until the late 19th century, and then, only in tonality. He composed five books of madrigals between 1594 and 1611.
Gesualdo's Tenebrae Responsoria, considered here in a recording by the Belgian vocal ensemble Graindelavoix under the direction of Björn Schmelzer, was published in 1611. The Tembrae are a collection of responsories for Holy Week, rendered stylistically as madrigals (madrigali spirituali or madrigals on sacred texts). It consists of three sets of nine short pieces, one set for each of Holy Thursday, Good Friday and Holy Saturday, and a psalm and a hymn. Gesualdo composed the works for unaccompanied voices: two soprano parts, alto, two tenor parts, and bass.
The texts for Gesualdo's Holy Week compositions reflect Jesus's Passion and are sung in between the lessons at Tenebrae. Tenebrae (darkness) is a special liturgical service, performed during the Canonical Hours of Matins and Lauds on the last three days of Holy Week, anticipating each on the night before. Each service is made up of psalms, readings from the Book of Lamentations, the New Testament, the writings of Church Father, St. Augustine and the responsories. During the service, candles are progressively extinguished until the church is left in darkness. When originally performed, the rest of the service, that is the psalms and readings outside of the responsories, were sung in plainchant or spoken. This placed the responsories in rich and stark contrast with the plainer plainchant and spoken word.
The present release is not the responsories on their own. For the first three responsories for each day there are readings from the Book of Lamentations, sung in plainchant, with the responsories intervening as they should. The other readings traditionally given are left out in the interest of time. That said, this recorded performance provides enough evidence of the original setting for appreciation. The responsories are richly expressive in the composer's most developed method, densely chromatic and polytonal. Gesualdo pushes the creative envelope, interpolating jarring harmonic shifts and alternating between elaborate polyphonic writing and more homophonic passages. The tempi are predominantly slow and thoughtful. The composer made an effort to articulate closely to the text.
The responsories are works for professionals. Director Björn Schmelzer and his ensemble Graindelavoix are equal to the task, with a discography including works by Orazio Vecchi (1550-1605); Jean Hanelle (c.1380— c.1436); and Guillaume de Machaut (c. 1300-1377) preceding this one. Recorded appropriately in a church, Beaufays (Église de Saint-Jean l'Évangeliste), Belgium, dating from the 12th Century, the sonics and ambiance are warmly inviting. The voices are captured with plenty of space between them. The performance is beautifully dedicated and powerful. Maestro Schmelzer directs with a liberal hand, allowing his merry band enough leeway to give an exemplary performance. Organic and real, these performances are arresting.
The music press has not been particularly kind to Schmelzer or his ensemble. Schmelzer does have the swagger of an iconoclast, an image played up in the gatefold photographs and videos of the ensemble performing, all prepared in black and white, recalling the another pair of iconoclasts making sweaty history in the damp basement of Nellcôt during the Spring and Summer of 1971. Like Bach's Die Kunst der Fuge is to instrumental composition, Gesualdo's Tenebrae represents a cultural high-water mark for aspiring choruses. Björn Schmelzer and Graindelavoix set the bar high indeed.
TENEBRAE has been awarded with a Disco Excepcional by the Spanish music magazine Scherzo! An honor!
Read here the full review by Javier Serrano Godoy.
https://scherzo.es/discos-excepcionales-de-julio-2020-2/
Gesualdo got 5 stars in Portuguese newspaper Expresso!
Listen this afternoon to part I of João Chambers’s classical program on Portuguese Antena 2, fully dedicated to graindelavoix’s new Gesualdo CD’s...!
https://www.rtp.pt/play/p302/e477400/musica-aeterna
Listen this afternoon to part II of João Chambers’s classical program on Portuguese Antena 2, fully dedicated to graindelavoix’s new Gesualdo CD’s...!
https://www.rtp.pt/programa/radio/p1142
https://www.rtp.pt/play/p302/e479300/musica-aeterna
Antena 2, Musica Aeterna
4 pm (Portuguese time)
Proud to announce our comeback and quarantaine (previously called: residency) at Muziekcentrum De Bijloke Gent!
